
ارتفاع قدامی و خلفی قرنیه براساس یک سطح مرجع سنجیده میشود که دیامتر آن معمولا 8 تا 9 میلیمتر در نظر گرفته میشود. این سطح مرجع معمولا بسیار شبیه به یک قرنیه نرمال بوده و به راحتی تحت تاثیر بخش های غیر نرمال قرنیه قرار میگیرد. در بیمارانی که در مراحل اولیه اکتازی یا کراتوکونوس هستند و قرنیه به سمت جلو برآمده و تفاوت میان بخش مرکزی قرنیه با قسمت مرکزی سطح مرجع کم بوده و ممکن است وجود و شروع این بیماری تشخیص داده نشود. برهمین اساس سطح مرجعی تعریف شده بر اساس قرنیه خود بیمار که در آن 4 میلیمتر از منطقه قرنیه که کمترین ضخامت و بیشترین برآمدگی را دارد برداشته شده و سطح مرجع جدیدی تعریف می شود که به آن Enhanced BFS گفته می شود. با اینکار انحنا و ارتفاع سطح مرجع کمتر می شود. لذا در مقایسه آن با قرنیه خود بیمار تفاوت ارتفاع در مخروط قرنیه بیشتر از قبل بوده و تشخیص زود هنگام کراتوکونوس و یا اکتازی راحتتر خواهد بود. در واقع سطح مرجع جدید بیشتر شبیه به قسمت محیطی قرنیه بوده و برآمدگی آن را به صورت اغراق آمیز تری نشان می دهد. تفاوت مقدار برآمدگی قرنیه در مقایسه با سطح مرجع استاندارد و Enhanced BFS در بیمارانی که مشکوک به کراتوکونوس هستند و یا در مرحله شروع این بیماری قرار دارند بسیار زیاد است. این درحالی است که در قرنیه نرمال تفاوت معنادار و فاحشی دیده نمیشود. در واقع قرنیه نرمال حالت برآمده یا به اصطلاح پرولیت دارد و هنگام مقایسه آن با سطح مرجع جدید تفاوت ارتفاع فاحشی دیده نمی شود . اما در قرنیه هایی که در مراحل اولیه اکتازی یا کراتوکونوس هستند این برآمدگی بیشتر بوده و لذا تفاوت سطح مرجع جدید فاحش تر خواهد بود.
برچسب:
نویسنده: آی لوک